सोडून देण्याची कला

Transcript

स्थिरतेमध्ये स्वतःला विरघळू द्या... डोळे अलगद मिटलेले...

एक श्वास आत घ्या...

आणि श्वास सोडताना, आपला जबडा सैल सोडून द्या... डोळ्यांभोवतीचे सूक्ष्म स्नायू शांत होऊ द्या...

आज, आपण सोडून देण्याची किंवा समर्पणाची कला शिकणार आहोत. आणि आपण सुरुवात करूया आपल्या हातांपासून.

आपले लक्ष हातांकडे वळवा. हातांची मूठ आवळा — हळूच, पण घट्टपणे — आणि दाबा. तो ताण धरून ठेवा... खरोखर तो अनुभवा...

आता, हळूहळू, बोटे उघडू द्या. हात सैल होऊन उघडू द्या, तळवे वरच्या दिशेने, पूर्णपणे रिकामे.

फरक जाणवला? हाच फरक — घट्ट धरून ठेवणे आणि मोकळे सोडणे यामधील फरक — हेच संपूर्ण शिकवणीचे सार आहे.

तुम्ही मिटलेल्या मुठीत पाणी धरून ठेवू शकत नाही. तुम्ही जितके जास्त दाबाल, तितक्या वेगाने ते बोटांमधून निसटून जाईल. पण एक उघडा तळहात संपूर्ण महासागर सामावून घेऊ शकतो.

आता हळूहळू डोक्यापासून पायापर्यंत संपूर्ण शरीर तपासा, जिथे तुम्ही नकळत मूठ आवळून ठेवली आहे अशा जागा शोधा — ज्या जागा आवळलेल्या आहेत हे तुम्हाला ठाऊकही नव्हते.

कपाळ... ते एखाद्या शांत तळ्यासारखे सपाट असू द्या.

जबडा... दात थोडेसे मोकळे राहू द्या.

खांदे... त्यांना खाली वितळू द्या.

पोट... ते मऊ आणि सैल असू द्या, जेणेकरून श्वास मुक्तपणे वाहू शकेल.

हात... पूर्णपणे उघडे.

मनसुद्धा अशाच प्रकारे पकडून ठेवते. आपण आपल्या चिंतांना अशा प्रकारे धरून ठेवतो जसे खाली पडण्याच्या भीतीने एखादी वस्तू धरतो — जणू सतत धरून ठेवल्यानेच त्या गमावण्यापासून वाचतील, आणि त्या गमावणे म्हणजे काहीतरी मोठी आपत्ती कोसळण्यासारखे असेल.

पण एखादा विचार घट्ट पकडणे थांबवले तर काय होते ते पाहा. तो तुटून विखरतो का? आकाश कोसळते का?

की आपण धरून ठेवणे सोडल्यावर, बाकी सर्व गोष्टींप्रमाणे तोसुद्धा हवेत तरंगत दूर निघून जातो?

पुढच्या श्वास सोडण्यासोबत, तुम्ही धरून ठेवलेली कोणतीही एक गोष्ट निवडा. ती काहीही असली तरी चालेल — एखादी काळजी, एखादा राग, एखादी योजना किंवा एखादी अपेक्षा. शेवटच्या वेळी प्रामाणिकपणे त्याचे ओझे अनुभवा.

आणि श्वास सोडताना... हात उघडा... आणि ते सोडून द्या.

ते जबरदस्तीने दूर ढकलण्याची गरज नाही. ते फेकून देण्याचीही गरज नाही. सोडून देणे हा काही नवीन प्रयत्न नाही — तो तर सर्व प्रयत्नांचा शेवट आहे. तो केवळ... तळहात उघडणे आहे.

मागे उरलेल्या त्या मोकळ्या जागेकडे लक्ष द्या. तो मोकळेपणा. ती शांतता. धरून ठेवण्याच्या खाली ही जागा नेहमीच इथे होती — जसे हवामान काहीही असले तरी आकाश नेहमीच खाली अस्तित्वात असते.

पुढील दिवसात, जेव्हा जेव्हा तुम्हाला तो जुना ताण जाणवेल — खांद्यांमध्ये, जबड्यात किंवा मनात — तेव्हा त्याच्याशी लढण्याची गरज नाही. फक्त हातांची आठवण ठेवा. मूठ उघडा. उघड्या तळहातावर पाण्याला विश्रांती घेऊ द्या.

एक दीर्घ श्वास आत घ्या...

आणि एका लांब, संपूर्ण उच्छ्वासाने सर्व काही सोडून द्या.

हळूहळू आपले डोळे उघडा.