Transcript
स्वतःला आरामदायक स्थितीत आणा... शरीराला स्थिर होऊ द्या... डोळे अलगद मिटलेले...
आणि काहीही करण्यापूर्वी — अगदी एक दीर्घ श्वास घेण्यापूर्वीही — काहीही करू नका. तुम्ही जसे आहात तसेच, एका क्षणासाठी शांतपणे बसा.
आता आपले लक्ष श्वासाकडे आणा.
श्वासाबद्दलच्या तुमच्या कल्पनेकडे नाही — तुमचा श्वास कसा दिसायला हवा याकडे नाही — तर या क्षणी घडणाऱ्या प्रत्यक्ष, जिवंत श्वासाकडे.
नाकपुड्यांपाशी तो अनुभवा. आत येणारी थंड हवेची झुळूक... बाहेर जाणारी उबदार हवेची झुळूक...
श्वास हा एका पुलासारखा आहे. एका बाजूला शरीर उभे आहे — घन, जड, मातीचे बनलेले. दुसऱ्या बाजूला तुमचे आंतरिक अस्तित्व उभे आहे — तो साक्षी भाव, ती शांतता, जो सर्वकाही पाहतो. आणि त्यांच्या दरम्यान, दोन्ही दिशांना सतत ये-जा करत, श्वास वाहत राहतो.
आत... शरीराला जाणीवेचा स्पर्श होतो.
बाहेर... जाणीव शरीरात स्थिर होते.
इथे एक विलक्षण आणि सुंदर गोष्ट आहे: श्वास मंद करण्याचा प्रयत्न करू नका. कोणताही हस्तक्षेप करू नका. फक्त संपूर्ण एकाग्रतेने तो पाहत राहा — आणि तुम्हाला आढळेल की श्वास आपोआपच मंद होऊ लागला आहे. तुमचे पाहणे जितके सखोल होईल, तितकाच श्वास अधिक खोल होत जाईल, तुमच्या कोणत्याही प्रयत्नाशिवाय. लक्ष स्वतःच सर्व काम करते.
पाहत राहा...
मन जर भरकटले — आणि ते भरकटणारच, तो त्याचा स्वभाव आहे — तर फक्त परत या. कोणतीही नाराजी नको. कोणतीही निराशा नको. फक्त पुलावर परत या. श्वास नेहमी इथेच आहे. तुमच्या जन्माच्या क्षणापासून त्याने एकदाही तुमची साथ सोडलेली नाही.
आता आपल्या जाणीवेला श्वासासोबत थोडे आणखी खोल, पोटात उतरू द्या. हवा आत येताच पोटाचा विस्तार अनुभवा... जशी समुद्राची भरती येते... आणि हवा बाहेर जाताच पोट खाली जाताना अनुभवा... जशी ओहोटी लागते.
तुम्ही तुमच्या आत एक महासागर सामावून घेतला आहे, आणि तुमचा श्वास म्हणजे त्याच्या लाटा आहेत.
या शेवटच्या क्षणांसाठी, जिथे तुम्हाला स्वाभाविक वाटेल तिथे श्वासासोबत राहा — नाकपुड्यांपाशी, छातीमध्ये किंवा पोटात. कोणतीही चुकीची जागा नाही. फक्त तो पूल आहे, आणि तुम्ही त्यावर उभे राहून जीवनाची दोन्ही बाजूंची ये-जा पाहत आहात.
श्वास आत येताना पाहा...
श्वास बाहेर जाताना पाहा...
जेव्हाही तुम्ही तयार असाल — कोणतीही घाई नाही — स्वतःच्या गतीने एक दीर्घ श्वास घ्या, त्या सोबत्याबद्दल कृतज्ञता व्यक्त करा ज्याने आभारही न मागता तुमच्या आयुष्यातील प्रत्येक क्षणी तुमची साथ दिली आहे.
श्वास पूर्णपणे बाहेर सोडून द्या.
आणि हळूच आपले डोळे उघडा.
छान — तुम्ही थांबलात.
तुम्हीच विश्व कडे तुम्ही तयार असाल तेव्हा जा. कसलीही घाई नाही.